Loosdrecht 14 december 2007.

Heeft u de voorpagina van de Volkskrant van vandaag gelezen? ‘Nederland groeit als exporteur van wapens’, kopt het door actievoerders aangedragen artikel.
Volgens een door hen samengesteld jaarrapport over de wapenhandel in 2006 wordt Nederland een steeds prominenter exporteur van wapens.
De BVKB gaat u niet lastig vallen met gegevens uit dat nogal eenzijdige rapport maar gaat wel in het even in op de boodschappers.
Ze maken deel uit van een netwerk aan dubieuze clubjes (waaronder AMOK) die al sinds de jaren zeventig actief zijn met het bestrijden van onze defensie of de NAVO. Een netwerk dat in haar aanpak en werkwijze niet bang is voor vieze handen (lees bijlage) en lijdt aan chronisch selectieve doof- en blindheid. Wel eenzijdig de westerse strijdmachten aanpakken maar geen enkel geluid over de stromen van miljoenen wapens die door de voormalige Oostbloklanden naar de Derde Wereld werden gestuurd. Wapens voor communistische opstandelingen die door dezelfde dubieuze clubjes met vergaande solidariteitsacties werden ondersteund. Het merendeel van de medewerkers van deze clubjes zijn of waren bewuste baanlozen, afkomstig uit de radicale kraakbeweging. Momenteel verdienen ze de kost door het bekleden van (dubbel)functies in allerhande gesubsidieerd organisaties of politieke partijen.Na de val van de Berlijnse muur zou je denken dat dit soort anti-militaire clubjes op de schroothoop zouden belanden, maar niets is minder waar. Met steun van GroenLinks en de SP en met het geld van de Nederlandse belastingbetaler hebben ze een nieuw jasje aangetrokken en reizen over de wereld.

In het Volkskrant artikel van dit jaar kwam Frank Slijper (AMOK) aan het woord: ‘Wij presenteren ons als gidsland op het gebied van mensenrechten, maar exporteren ondertussen wapens naar landen die daar slecht op scoren.’ (…) ‘Bovendien heeft de overheid soms dubbele petten. Het is lastig streng te zijn tegen een land waaraan je overtollig defensiematerieel wilt slijten.’
Slijper is tevens lid van het bestuur van de Landelijke India Werkgroep (LIW). Overigens meld het Volkskrantbericht niets nieuws want ook vorig jaar kopte de krant om deze tijd met een zelfde soort AMOK-artikel. Toen was de titel ‘Nederlandse export van wapens bereikt record’ en kwam Martin Broek, het maatje van Frank Slijper, aan het woord: ‘Wij wisten op een gegeven moment meer dan parlementariërs over de wapenexporten. Dat leidde tot druk uit de Kamer, waardoor het ministerie nu publiceert aan welke landen Nederland wapens levert.’Martin Broek (Amok/Campagne tegen Wapenhandel) beschouwt zichzelf als wereldburger die praat met mensen in bijvoorbeeld Pakistan en India om samen met hen te bedenken hoe de internationale wapenhandel kan worden teruggedrongen. In de jaren negentig coördineerde hij de campagne STOP Arming Indonesia, waarin Europese groepen actief in het Europees Netwerk tegen Wapenhandel (ENAAT) en solidariteitsbeweging met Indonesië en Oost-Timor samenwerkten om wapenleveranties aan het regime van President Soeharto te stoppen. Hij was ook actief om het EU-wapenembargo (1999-2000) naar Indonesie te verlengen. Martin Broek is tevens fractiemedewerker Defensie van de SP.
Bijlage.Fragment uit het boek Rara wie ben ik? Het Ware gezicht van Wijnand Duyvendak (2003). pagina 60-61.  AMOKRond de jaarwisseling van 1982 op 1983 wordt het Anti-Militaristisch Onderzoeks Kollektief (AMOK) opgezet door een groep mannen die zich niet meer kunnen vinden in de politieke koers van de Bond van Dienstplichtigen. Besloten wordt tot de oprichting van een onderzoeksbureautje.
Al snel groeit AMOK uit tot een belangrijke schakel binnen de antiwesterse vredesbeweging. Een aantal mensen van AMOK is actief in andere groepen zoals Onkruit.Door Onkruit gestolen documenten vinden een onderdak bij het Utrechtse kantoor van AMOK. ‘Alles is geregeld,’ legt Duyvendak uit. ‘Onkruit doet de inbraken, AMOK is het documentatiecentrum en de vredesbeweging is er voor de massa.’ Maar wanneer Onkruit- en AMOK-activist Roger Vleugels samen met NOS-journaliste Anne Boermans een radioprogramma aan het voorbereiden is, doet de politie een inval. In Vleugels’ kantoor en woning worden bij de militaire inlichtingendienst ontvreemde documenten gevonden.

De beroepsactivist wordt gearresteerd en beschuldigd van heling, diefstal van staatsgeheimen en inbraak. Meteen schrijft zijn maat – de ‘bluffer’ W. – een verontwaardigd artikel en met zijn kornuiten organiseert hij onmiddellijk een tegenactie. Natuurlijk fungeert Ties Prakken als Vleugels’ advocate.
Nadat Vleugels zestien dagen in de cel heeft doorgebracht en duchtig aan de tand is gevoeld over de Onkruit-inbraken in Noordwijk, Katwijk en bij de militaire inlichtingendienst in Utrecht, loopt hij weer vrij rond.
Tijdens zijn gevangenschap hebben zijn collega’s van Onkruit wraak genomen door een PTT-bunker met mokers open te breken en te plunderen. Ook blokkeren meer dan 200 activisten het Utrechtse gerechtsgebouw wanneer zijn zaak voor de rechter dient. Naar aanleiding van de inval organiseert AMOk op 29 januari 1986 ook een informatieve avond in het Utrechtse cultureel centrum Rasa.
De aanwezigen zijn het eens over de noodzaak om in te breken en geheimen te onthullen. Vleugels vertelt wat hem is overkomen. Journalist Rudie van Meurs van Vrij Nederland vertelt over de BVD. Cyrille Fijnaut, onderzoeker bij justitie, laat zich ook zien in dit radicale gezelschap. ‘Hij weet nl. waanzinnig veel,’ schrijven Peter Klerks en Eveline Lubbers in hun verslag in Bluf!

Fijnaut is een goede bekende binnen deze linkse kringen. Zestien jaar later zal hij deelnemen aan de omstreden ‘Doofpotcommissie’- Van den Haak die de beveiliging rondom de vermoorde politicus Pim Fortuyn onderzoekt.
Net als zijn collega Duyvendak onkent Vleugels ten stelligste alle beschuldigingen over zijn radicale verleden. Ook zegt hij nooit een beroepsactivist te zijn geweest. ‘Ik zou niet weten wat dat is,’ aldus Vleugels.
In 1996 lijkt Vleugels begrip te hebben voor de terreurgroep RaRa. Hij verwijt de BVD dat zij RaRa niet begrijpt. Ook poneert hij de naïeve stelling dat RaRa ‘waarschijnlijk maar tien minuten’ heeft bestaan. Vleugels adviseert vervolgens ook de moordenaar van Pim Fortuyn, Volkert van der Graaf.
Diens organisatie, de Vereniging Milieu-Offensief, noemt Vleugels: ‘De meest rendabele tak van de milieubeweging.’60 Een mening die ook Duyvendak deelt.

Vleugels deed ook mee aan de jacht op politie en inlichtingendiensten.In zijn huisblad Amok riep hij op om te saboteren en foto’s te nemen van politie en inlichtingenfunctionarissen. ‘Echt minimaal lijkt me een foto van de lieden in de burgerlijke pers opdat ze landelijk afbranden,’ aldus Vleugels. Aardige uitspraken voor een man die volhoudt nooit activist te zijn geweest of tot geweld te hebben opgeroepen.
Tegenwoordig verschijnt Vleugels herhaaldelijk op tv, radio en in landelijke dagbladen als deskundige op het gebied van politie en inlichtingendiensten. Hij verdient een dikke boterham als adviseur van onder anderen journalisten over de wet openbaarheid van bestuur (WOB). Met zijn bureau Ivon verzorgt hij behalve WOB-procedures tevens ‘adviezen, cursussen, praktische begeleiding, ondersteuning bij nieuwsgaring, nieuwsselectie, brainstorm, bronnengebruik, research en persmanagement’. Hij gaat er prat op de enige in Nederland te zijn die zich fulltime met WOB-procedures bezighoudt.
WOB? Was dat niet ook een actiegroep die inbrak in het Amsterdamse stadhuis?
 

Bronnen: Volkskrant 28 december 2006. ‘De Nederlandse wapenhandel floreert.’ http://www.ddh.nl/fy/kosova/nederland/1999/demo1004a.htmlhttp://www.ravagedigitaal.org/1996/203/Een_schone_wape203.htm 
Netwerk:http://www.vdamok.nl/ http://www.stopwapenhandel.org/ en http://www.enaat.org/ http://www.vredessite.nl/nieuws/2006/npk0407.htmlSponsers van http://www.stopwapenhandel.org/Onder meer: Oxfam Novib, Pax Christi, ASN Bank, Fonds Vredesprojecten/Vredesfonds.

Category: Zonder rubriek